Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

IL FINALE...



Τα λέει όλα ο τίτλος τι παραπάνω να προσθέσεις σε μία τέτοια ανάρτηση. Ως εδώ ήταν η «παρέα» μου. Ο,τι δικό μου κείμενο διαβάσατε, διαβάσατε. Πολιτικές σκέψεις, απόψεις για κοινωνικά φαινόμενα και συμπεριφορές, ανταποκρίσεις από το Λονδίνο, ταξίδια, ιστορίες, θεατρικά και πολλά ακόμα.

Το blog αυτό το άνοιξα τον Σεπτέμβριο του 2007 αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές και με σκοπό να γράφω μόνο πολιτικά κείμενα. Η ενασχόληση με τα blogs όμως μου άρεσε και έτσι λίγους μήνες αργότερα,«άνοιξα» τους ορίζοντες μου και άρχισα να γράφω επί παντός επιστητού. Σκέψεις, ιστορίες, εμπειρίες από ταξίδια και ότι άλλο μπορείτε να βρείτε στις αναρτήσεις αυτού του blog. Η παρέα μεγάλωσε. Στην αρχή ήταν κάποιοι λίγοι που ασχολούνταν με τα πολιτικά, κατόπιν τα κείμενα τράβηξαν ανθρώπους με διαφορετικά ενδιαφέροντα που σχολίαζαν ανάλογα με το θέμα.

Κάποια από αυτά τα παιδιά που ξεκινήσαμε μαζί σταμάτησαν να γράφουν, άλλοι πάλι απλά χάθηκαν από το παρόν ιστολόγιο. Μπορεί να άλλαξαν ενδιαφέροντα ή να μην τους κάλυπτε η θεματολογία εδώ, μπορεί για κάποιο λόγο να θύμωσαν με αυτά που έγραφα ή μπορεί απλά να βρήκαν αλλού καλύτερη παρέα. Υπήρχαν και άλλα παιδιά, όπως για παράδειγμα ο Τζονάκος, ο Κιτσομήτσος, η Σοφία και το Σκουλήκι που σχεδόν από την αρχή που άρχισα να γράφω, περνούσαν και περνάνε ανελλιπώς. Στην πορεία προστέθηκαν πολλά ακόμα αξιόλογα άτομα, άτομα που εκτίμησα την γραφή τους, τις απόψεις τους, τις ιδέες τους. Ατομα που διαφώνησα, συμφώνησα, έκανα χιούμορ, διάβασα τις ιστορίες τους, ταξίδεψα με τις φωτογραφίες και τις περιγραφές τους. Ολους αυτούς, και αυτούς που έφυγαν και αυτούς που είναι ακόμα εδώ, δηλαδή όλους εσάς, σας ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ για τον χρόνο που ξοδέψατε να συζητάτε μαζί μου.

Τι είναι τελικά το blogging. Σίγουρα είναι ένας ακόμα τρόπος επικοινωνίας. Πρώτα απ’όλα, το blog είναι ένας χώρος προσωπικής έκφρασης. Μπορεί αυτός ο χώρος να εκτίθεται και σε άλλους, σε αντίθεση με ένα πραγματικό προσωπικό ημερολόγιο, όμως δεν παύει να αποτελεί κάτι το προσωπικό. Και σαν προσωπικό πρέπει να το σεβόμαστε. Πιστεύω ότι σε αυτή τη διαδρομή μου στη blogοσφαιρα σεβάστηκα κάθε χώρο που φιλοξενούσε τις απόψεις μου. Σε γενικά γραμμές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων θα έλεγα, η συντριπτική πλειοψηφία σεβάστηκε και τον δικό μου προσωπικό χώρο.

Σε αυτό τον προσωπικό χώρο ποτέ δεν υπήρξα αφελής. Ηξερα και ξέρω ότι αυτά που γράφω διαβάζονται από άλλους. Και μάλιστα από άτομα που γνωρίζω και έξω από το διαδίκτυο. Ηξερα ότι κάποιοι μπορεί να παρεξηγηθούν με αυτά που γράφω, αλλά δεν αυτολογοκρίθηκα επειδή θεωρώ ανούσιο να αυτολογοκρινόμαστε για να γίνουμε αρεστοί και από τη στιγμή που δε το κάνω στην ζωή μου θα ήταν γελοίο να το έκανα στα κείμενα που αναρτούσα στο blog. Ισως σε κάποιες περιπτώσεις να ήμουν κάπως υπερβολικός ή/και σκληρός, όμως πιστεύω ότι είναι προφανές ότι δεν ήθελα να θίξω κανέναν προσωπικά. Εξάλλου αν ήθελα να θίξω κάποιον συγκεκριμένα, θα μιλούσα με ονόματα και διευθύνσεις, και όχι με ανώνυμες αοριστολογίες. Αυτές είναι οι απόψεις μου και γι αυτές με κάνουν παρέα οι φίλοι μου και με αποφεύγουν όλοι οι υπόλοιποι. Ούτε στρογγυλεύονται, ούτε αλλάζουν ανάλογα με το ποιος είναι απέναντι μου.

Οπως ο καθένας που λατρεύει τις συζητήσεις με ένταση και πάθος, δε με απασχολούσε ο αριθμός των σχολίων ή των αναγνωστών. Δεν ισχυρίζομαι ότι δε θα ήθελα να διαβάζουν τις απόψεις μου πολλοί άνθρωποι, αλλά ότι απλά δε με ενδιέφερε το πόσοι ακριβώς. Γι αυτό το λόγο και δεν έβαζα ποτέ «τραβηχτικούς» τίτλους. Ξέρεις πόσο εύκολα γίνεται το «Ιρλανδία: το δεύτερο θύμα» σε «Πάπαλα το γκομενάκι»; Σίγουρα ένας τέτοιος τίτλος είναι πιο «τραβηχτικός», αλλά δεν θα συμβάδιζε με το χαρακτήρα μου. Με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει να κερδίζω κάτι από τη συζήτηση, να προβληματίζομαι, να «μετρώ» τη δύναμη των επιχειρημάτων μου, να αμφισβητώ και να «παλεύω» για να αποδείξω το σωστό των απόψεων μου. Αυτό έχει αξία όταν οι υπόλοιποι συμμετέχοντες είναι υψηλού επιπέδου και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε γνώσεις, αλλά σε συμπεριφορά. Σε αυτό το blog είμαι χαρούμενος που δε ξεφύγαμε ούτε μία φορά. Δεν υπήρχαν προσωπικές προσβολλές ή κακοηθεις χαρακτηρισμοί προς κανέναν επισκέπτη. Γενικά θα έλεγα ότι οι συζητήσεις ήταν ενδιαφέρουσες και αξιόλογες, χωρίς λαικίστικες κορώνες που συνήθως έχουν τη τιμητική τους στις περισσότερες live συζητήσεις.

Τι έχασα. Νομίζω τίποτα ουσιαστικό. Τον χρόνο που περνούσα διαβάζοντας blogs μόνο χαμένο δε θα τον θεωρούσα. Διάβασα απόψεις για θέματα που ποτέ δεν είχε τύχει να ακούσω σε συζητήσεις. Διάβασα για πράγματα με τα οποία ουδέποτε είχα ασχοληθεί. Από την άλλη θεωρώ ότι κέρδισα πολλά. Πρώτα πρώτα εξωτερίκευσα τις απόψεις/σκέψεις μου νοιώθοντας ότι είχα κάποιον απέναντι να τις κρίνει, να τις σχολιάζει. Και μάλιστα κάποιον άγνωστο που πιθανότατα δεν θα γνώριζα ποτέ, επομένως κάποιον που δεν θα χρειαζόταν ούτε ευγενικός να είναι, ούτε συγκαταβατικός. Επίσης γνώρισα από κοντά ελάχιστους bloggers, αλλά όλοι τους ενδιαφέροντες άνθρωποι και με όλους σχεδόν διατηρώ συχνή επαφή με τηλέφωνα, email και όποτε είναι εφικτό και δια ζώσης.

Υπήρχαν φορές που ένοιωσα περήφανος για αυτό μου το hobby. Στα τέλη Οκτώβρη καθισμένος σε μία pub στη Hayes Gallery στις όχθες του Τάμεση, μία φίλη που κάνει μεταπτυχιακό και ψάχνει δουλειά μου είπε ότι έλαβε με mail από μία φίλη της ελληνίδα το κείμενο που έγραψα για τη δουλειά στη Μεγάλη Βρεταννία. Ενοιωσα χαρούμενος όταν σε μια μπυροποσία ο Γκρινιάρης μου είπε ότι γράφω όπως ακριβώς μιλάω. Ακόμα και αν δεν ήξερε ποιος είναι ο NdN αν με άκουγε να μιλάω θα με καταλάβαινε αμέσως. Και αυτό σημαίνει πολλά. Οταν παίνεψε τις ιστορίες μου η meril που έχει από τις καλύτερες (και πιο μελαγχολικές) «πένες» στη μπλογκόσφαιρα, όταν έδειξαν την εκτίμηση τους στον τρόπο που γράφω ο Τζονάκος, ο Apos, η Cindy και ο Αθεόφοβος με το να αναδημοσιεύουν κομμάτια από τις αναρτήσεις μου, όταν γνώρισα από κοντά ανθρώπους καλλιεργημένους, με χιούμορ που αποτέλεσαν καταπληκτική παρέα για συζητήσεις...και σε πολλές ακόμα περιπτώσεις που θα μου πάρει χρόνο να γράψω. Υπήρχαν και φορές που στεναχωρέθηκα, αλλά και αυτες είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ποτέ δεν «έκοψα» σχόλιο και ποτέ δεν διέγραψα κανένα. Ολες οι απόψεις και τα σχόλια, ακόμα και τα υβριστικά προς τον συγγραφέα, έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης.

Ο λόγος που σταματάω να γράφω. Για εμένα τα blogs είναι συνυφασμένα με την ανταλλαγή απόψεων. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να έχει κάποιος ένα blog που να επιτρέπει τον σχολιασμό, αλλά να μην επισκέπτεται άλλα blogs. Να μην σχολιάζει άλλες απόψεις, να μην προβληματίζεται με άλλες σκέψεις, να μην προσπαθεί να αλλάξει ιδέες μέσα από το διάλογο. Από τη πρώτη στιγμή που ανέβασα το πρώτο μου κείμενο, προσπάθησα να συζητάω με άλλους. Πλέον ο χρόνος μου δεν μου το επιτρέπει. Αυτό ήταν φανερό ήδη από τον Δεκέμβριο που άφησα ελάχιστα σχόλια σε άλλα blogs. Οι ευθύνες, τόσο στην εργασία όσο και εκτός αυτής, έχουν αυξηθεί σημαντικά. Πλέον πρέπει να αφοσιωθώ σε άλλες προκλήσεις και θα ήταν, ειλικρινά, κρίμα να καταντήσει το blog μου μία σελίδα που απλά κάποιος θα αναρτά ένα κείμενο. Χωρίς «ζωντάνια», χωρίς διάλογο, δεν έχει κανένα απολύτως λόγο ύπαρξης.

Αν θα ξαναρχίσω κάποια στιγμή να αναρτώ ξανά τις σκέψεις μου. Τι να σου πω, αλήθεια δε ξέρω. Το αποκλείω όμως να συμβεί μέσα στους επόμενους μήνες. Ποτέ μη λες ποτέ, αλλά υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν, προτεραιότητες που έχουν τεθεί και θέματα που «έχει μπει το νερό στο αυλάκι». Οπως και να έχει το blog εδώ θα είναι, αν νοιώσω την ανάγκη επικοινωνίας, οι περισσότεροι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα το μάθετε.

That’s all folks ή καλύτερα Il Finale. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω αυτό τον αποχαιρετισμό ευχαριστώντας σας ακόμα μία φορά για την καλή παρέα. Εννοείται ότι θα σας διαβάζω, εξάλλου οι συνήθειες δεν κόβονται τόσο εύκολα, αλλά δεν θα σχολιάζω. Το email του blog θα το κοιτάω, αλλά όχι καθημερινά οπότε αν κάποιος έρθει Λονδίνο και θέλει πληροφορίες ή απλά να συναντηθούμε ας μου στείλει email αρκετές μέρες νωρίτερα. Επίσης επειδή δε θα ελέγχω το blog καθημερινά, βάζω μετριασμό στα σχόλια για να μην γεμίσει με κινέζικα ή αγγλικά spam. Αυτά τα λίγα λοιπόν και όπως θα έλεγε ένας βέρος Ναπολετάνος...

A presto…

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

ΝΑ ΦΥΓΕΙ...ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟΥ...




Μετά από ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο με βόλτες, ψώνια για τα τελευταία δώρα, πολύ φαί και ακόμα περισσότερο αλκοόλ, η ώρα της αναχώρησης για την πατρίδα έφτασε. Να σου πω ότι δεν αδημονούσα, θα σου πω ψέματα και δε το θέλω. Τα Χριστούγεννα μακριά από τη Θεσσαλονίκη δεν είναι Χριστούγεννα. Ακόμα και όταν δούλευα ώντας φοιτητής, σπάνια έλεγα ναι σε προτάσεις για το συγκεκριμένο βράδυ. Μια φορά τα πέρασα σε ένα ξενοδοχείο στην Λίμνη Πλαστήρα και μία φορα στην Αράχωβα και είπα ότι δε θα το ξανακάνω. Ελπίζω φέτος να καταφέρω να φτάσω πριν τα Χριστούγεννα στην πόλη μου, αν και τα πράγματα είναι δύσκολα μιας και η πτήση μου έχει ακυρωθεί και για να πετάξω θα πρέπει να κάνω μία γυρα στην Ευρώπη.

Το ξέρω ότι είναι παράλογο να παραπονιέται κάποιος σαν κι εμένα που έχει την υγεία του, τη δουλειά του, φαγητό στο τραπέζι του καθημερινά, δεν έχει δάνεια και οικογενειακές υποχρεώσεις, αλλά δεν αντέχω να μην πω ότι είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που αυτή η χρονιά μας αποχαιρετά.

«Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται» λέει ο θυμόσοφος λαός και εγώ θα πρόσθετα και η καλή χρονιά το ίδιο. Και για εμένα το 2010 είχε αρχίσει με τον πιο άσχημο τρόπο όπως άλλωστε μπορείτε να διαβάσετε και εδώ. Μεγάλη ταλαιπωρία από τη πρώτη στιγμή, πριν ακόμα φύγω από τη Θεσσαλόνικη που συνεχίστηκε για ολόκληρο τον Ιανουάριο.

Ο Φλεβάρης μια από τα ίδια, με τρελό τρέξιμο στη δουλειά, επισκέψεις να καταφθάνουν στο Λονδίνο κάθε ΣΚ, μπόλικο κρύο και γενικότερα ελάχιστες αξιόλογες στιγμές. Ο Μάρτιος είχε το ταξίδι στη Κούβα που ήταν μεν εμπειρία ζωής, αλλά μου άφησε μία πίκρα όταν είδα το πως ζούνε οι άνθρωποι εκεί. Από εκεί και πέρα, μέχρι να πάω Ελλάδα το καλοκαίρι δεν πήγα πουθενά. Ούτε μέχρι το εξωτικό Brighton με τους κοκοφοίνικες και τις ξαπλώστρες στη παραλία. Αυτό υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναγίνει. Τα ταξίδια θα πυκνώνουν από εδώ και πέρα.

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα ήταν υπέροχο. Μου είχε λείψει τρομερά η Θεσσαλονίκη που είχα να επισκεφτώ από τα Χριστούγεννα καθότι ξόδεψα πολλές μέρες άδειας στη Κούβα. Η Χαλκιδική με περίμενε όπως πάντα. Και πάνω εκεί που είπα «όλα καλά» γυρνάω στο Λονδίνο και σπάω το χέρι μου. Τρελή ταλαιπωρία καθότι ήταν το δεξί και αντιλαμβάνομαι ότι πράγματα καθημερινά που τα θεωρούμε δεδομένα είναι δύσκολο έως αδύνατο να πραγματοποιηθούν με το αριστερό χέρι μόνο. Ακόμα και το ανακάτεμα του καφέ θέλει προεργασία. Δεν τελειώσαμε όμως εκεί με τα προβληματάκια υγείας, αλλά ας μη τα πολυλογώ.

Σημασία έχει ότι ο Murphy αυτοπροσώπος έχει έρθει και κατσικωθεί στο σπίτι μου, από την αρχή της χρονιάς. Μόλις πάω να ορθοποδήσω μου δίνει μία και με πετάει στα σκοινιά. Το Σεπτέμβρη όμως κάνω την κίνση ματ και του βγάζω ασημένια κάρτα (την πιστωτική δηλαδή). Αρχίζω να κλείνω ταξίδια. Από τις 17 Σεπτέμβρη και μεχρι τα Χριστούγεννα σύνολο 6 ΣΚ εκτός. Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία και φυσικά Ελλάδα. Ενδιάμεσα και καναδυό ταξιδάκια στην Γηραιά Αλβιώνα για να μην ξεχνιόμαστε. Ο Murphy όμως εκεί δίπλα στο αυτοκίνητο, στο τρένο, στο αεροπλάνο να με κοιτάει και να γελάει μουλωχτά την ώρα που εγώ τραγουδάω «δως μου ένα δανειο ζωή»

Ετσι η ταλαιπωρία δε τελειώνει εδώ. Το χιόνι παραλύει το Λονδίνο κλείνοντας το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας. Οι πτήσεις ακυρώνονται η μία μετά την άλλη και η φυγή για την πατρίδα γίνεται προβληματική. Ηδη φίλοι και γνωστοί έχουν εγκλωβιστεί στο αεροδρόμιο, άλλοι έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους και έχουν αρχίσει τα ψώνια (γαλοπούλα και τα συναφή) τηλεφωνώντας στον καθένα από εμάς για να μάθουν αν θα τον υπολογίζουν για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Η ψυχολογία έχει φτάσει στα τάρταρα, το κινητό είναι μονίμως κολλημένο στην ιστοσελίδα του Heathrow και τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά. Τελικά τα άσχημα νέα καταφθάνουν με email. Η πτήση ακυρώθηκε και η επόμενη διαθέσιμη είναι ανήμερα Χριστούγεννα. Διαλέγω να φύγω από Birmingham και πλέον κάνω την προσευχή μου να μην αποκλειστώ εκεί. Ας ελπίσουμε σε τέλος καλό, αλλά η κατάσταση δεν προοιωνίζεται ρόδινη.

Σε βλέπω όμως τώρα, ψιθυρίζεις «ηρέμησε NdN, θα φτάσεις στη Θεσσαλονίκη και όλα θα πάνε καλά». Αμ δε. Με το που θα πάω στη Σαλονίκη θα πρέπει να υποβληθώ σε μία μικρή εγχείριση ρουτίνας. Εντάξει τίποτα σοβαρό, αλλά έτσι για να επιβεβαιώσουμε ότι αυτή η χρονιά ήταν από τις χειρότερες.

Βέβαια, καθότι είμαι αισιόδοξος από τη φύση μου, πιστεύω ότι η χρονιά κράτησε όλα τα καλά για το τέλος οπότε από τη στιγμή που θα πατήσω το πόδι μου στη Σαλονίκη (αν γίνει αυτό), όλα θα πηγαίνουν πρίμα.

Για όσους είχαν μια άσχημη χρονιά, εύχομαι το 2011 να είναι πολύ καλύτερο, με γέλια, χαρές, μπόλικες δόσεις ευτυχίας και πολλά ρουφηχτά φιλιά με σάλια. Για όσους είχαν ένα εξαιρετικό 2010, εύχομαι μια από τα ίδια και καλύτερα.

Οταν είμαι στην Ελλάδα δε κοιτάω τα emails μου οπότε από εδώ σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Ετος. Ο,τι καλύτερο για εσάς και τις οικογένειες σας!


Υ.Γ. Θεέ αν σου μένει λίγος χρόνος ενδιάμεσα στο χιόνι που ρίχνεις απευθείας στους αεροδριαδρόμους του Heathrow και ρίξεις μια ματιά σε αυτό το ταπεινό blog θέλω να ζητήσω δύο χάρες. Αν τελικά αποκλειστώ στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορείς να μου στείλεις δύο δίμετρες ξανθιές Σουηδέζες who want to share a Greek? Επίσης αν όλα αυτά συμβαίνουν επειδή με έχει καταραστεί καποια γυναίκα (το ενδεχόμενο συγκεντρώνει μικρές πιθανότητες, γιατί εκτός από όμορφος, έξυπνος και μετριόφρων είμαι και πολύ καλό παιδί) θα ήθελα για την επόμενη χρονιά να μπλέκει μόνο με μικροτσούτσουνους και να μη μπορεί να έχει οργασμό ούτε μόνη της. Ευχαριστώ.

Παλαιότερες αναρτήσεις