ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ

Τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και εντονότερο το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη από την εισροή μεταναστών. Δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς που έρχονται από εμπόλεμες ή ταραγμένες περιοχές όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Παλασιτίνη, το Πακιστάν, αλλά ακόμα και μετανάστες σαν εμένα που ήρθαν να δουλέψουν σε μία άλλη χώρα.

Χώρες λοιπόν όπως η Μεγάλη Βρετανία καιη Γερμανία και κατά δεύτερο λόγο η Γαλλία δέχονται το μεγαλύτερο κύμα μεταναστών που αποφασίζουν να στήσουν τη ζωή τους, άλλοι προσωρινά και άλλοι μονιμα εκεί. Μεγάλη συζήτηση γίνεται για το χαρακτήρα των χωρών αυτών και συγκεκριμένα για τη φυσιογνωμία που τείνουν να αποκτήσουν. Αν για παράδειγμα κάποιος φέρει στην Αθήνα περίπου πέντε εκατομμύρια ξένους (στο ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου υπολογίζονται περί τα δέκα εκατομμύρια κατοίκων μισοί εκ’ των οποίων δεν είναι Αγγλοι ανανταμ παπανταμ) σίγουρα η φυσιογνωμία της πόλης θα αλλάξει. Το ζήτημα λοιπόν για την Ευρώπη είναι πως θα εντάξει και όχι πως θα αφομοιώσει αυτούς τους μετανάστες οι οποίοι έρχονται από τις χώρες τους κουβαλώντας τις συνήθειες τους, τις προλήψεις και τις προκαταλήψεις τους, τα ήθη και τα έθιμα τους, τον τρόπο ζωής και τις παραδόσεις τους.

Θα έλεγα ότι μέχρι σήμερα τα έχει καταφέρει περίφημα η Ευρώπη στο σύνολο της και αυτό φυσικά οφείλεται στο ότι οι κάτοικοι της, όλοι εμείς είμαστε πιο ανεκτικοί στο διαφορετικό, καθότι είμαστε πιο μορφωμένοι και πιο καλλιεργημένοι (λόγω συνθηκών φυσικά). Τώρα τελευταία κάτι δείχνει να αλλάζει και η Ευρώπη στο σύνολο της γίνεται πιο «σκληρή» με όλα όσα φέρνουν μαζί τους κυρίως οι Ασιάτες και οι Αφρικανοί Μουσουλμάνοι. Θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι αυτό οφείλεται στην διαφορετική θρησκεία, καθότι ποτέ ως σήμερα οι Ευρωπαίοι δεν ήταν πιο άθρησκοι. Ακόμα και στην Ιταλία, μία βαθιά Καθολική χώρα, πρόσφατα εκδόθηκε απόφαση δικαστηρίου που απαγορεύει να υπάρχει στις αίθουσες διδασκαλίας ο Σταυρός.

Πριν από περίπου ένα χρόνο συνελήφθει μία Αγγλίδα δασκάλα στο Σουδάν, η οποία δίδασκε στο καλύτερο ιδιωτικό σχολείο της χώρας στο οποίο έστελαν τα παιδιά τους κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Ο λόγος ήταν ότι έφερε ένα αρκουδάκι κούκλα στο σχολείο και ζήτησε από τα παιδιά να το βαφτίσουν. Τα παιδιά ηλικίας οχτώ ετών φυσικά ψήφισαν το όνομα «Μωάμεθ» που είναι και το πιο συνηθισμένο στις Μουσουλμανικές χώρες. Η δασκάλα συνελήφθει και πέρασε σχεδόν 6 μήνες στις Σουδανικές φυλακές επειδή δεν ήξερε ότι το όνομα του προφήτη δεν πρέπει να δίνεται σε ζωάκια. Οι αντιδράσεις στην Μεγάλη Βρετανία ήταν σφοδρές. Οι εφημερίδες έγραφαν για την κατάντια που έχει φέρει η εξωτερική πολιτική των Εργατικών την πάλε ποτέ Αυτοκρατορία. Οι περισσότεροι ζητούσαν άμεσα αντίποινα. Κάποιος έγραψε ότι η σωστότερη απόφαση θα ήταν η σύλληψη όλων των Σουδανών, άμεση απέλαση τους και κατάσχεση των περιουσιών τους και απόδωση αυτών σε φτωχούς Βρετανούς. Ταυτόχρονα θα έπρεπε η Βρετανία να διακόψει κάθε σχέση με το Σουδάν και να κάνει σαφές ότι οι Σουδανοί δεν είναι πλέον ευπρόσδεκτοι στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Επισης πέρυσι τέτοια εποχή συνελήφθει Αγγλίδα στο Ντουμπάι με την κατηγορία ότι έκανε σεξ με τον σύζυγο της στην παραλία. Αυτοί υποστήριξαν ότι απλά φιλιόντουσαν όπως κάθε ερωτευμένο ζευγάρι. Η γυναίκα φυλακίστηκε, ευτυχώς για λίγο καιρό, και περιέγραψε φρικτά την εμπειρία της κατά την επιστροφή της στην Μεγάλη Βρετανία.

Ο ερώτημα που προκύπτει είναι ως που πρέπει η Ευρώπη να είναι φιλόξενη με λαούς που δεν είναι φιλόξενοι με Ευρωπαίους στη χώρα τους; Γιατί εμείς επιτρέπουμε στην Μουσουλμάνα να κυκλοφορεί με την μπούργκα, αλλά αυτοί απαγορεύουν στις γυναίκες μας να κυκλοφορούν όπως θέλουν στη χώρα τους; Γιατί οι Μουσουλμάνοι επιτρέπεται να γιορτάζουν τις θρησκευτικές τους γιορτές, ενώ εμείς απαγορεύεται να πίνουμε την μπύρα μας στη χώρα τους; Γιατί θα πρέπει να μην μπορώ να βγω για ένα δείπνο με την κοπελιά μου όταν επισκέπτομαι για εργασία την χώρα τους, αλλά αυτοί μπορούν να κάνουν ότι θέλουν στη δική μου;

Ηδη η Γαλλία έκανε την αρχή. Η μπούργκα απαγορεύτηκε παρά τις αντιδράσεις και τις απειλές για «ιερό πόλεμο». Η Δανία πρόπερσι δεν υποχώρησε στις απειλές των σκληροπυρηνικών Μουσουλμάνων και επέτρεψε την δημοσίευση σκίτσων που απεικονίζουν τον Προφήτη. Η Μεγάλη Βρετανία άρχισε να δίνει πιο δύσκολα άδειες παραμονής, να εξετάζει περισσότερο τις αιτήσεις και να βάζει εξετάσεις γλώσσας. Η Ευρώπη αλλάζει. Δεν γίνεται πιο συντηρητική αλλά απεναντίας. Γίνεται πιο δίκαιη. Ισότητα σημαίνει να έχουμε ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις. Αν ο Αραβας κυκλοφορεί ελεύθερα με τη γυναίκα του ντυμένη σαν τον χάρο στους δρόμους του Λονδίνου, θέλω και εγώ να κυκλοφορώ με την κοπελιά μου χέρι-χερι στη Ντόχα.

Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό είναι αγενές και ρατσιστικό απέναντι σε μία ανεκτική Ευρώπη και στους πολίτες της. Και κάποτε θα πρέπει να διεκδικήσουμε τους πολιτικούς που δεν θα μας εκφράζουν, δεν θα μας κάνουν ρεζίλι και θα υπερασπίζονται εμάς που τους εκλέγουμε. Και το να μένει μια γυναίκα κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου κατά την επίσκεψη της με τον σύντροφο της σε μία Μουσουλμανική χώρα δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε αποδεκτό από τις αξίες του Δυτικού κόσμου. Τέτοιες πρακτικές φουντώνουν το μίσος των αδικημένων Ευρωπαίων απέναντι στις χώρες αυτές και κάνουν ακόμα πιο δύσκολη της ενσωμάτωση των μεταναστών στις Δυτικές κοινωνίες.

Πρέπει κάποτε να ζητήσουμε τα αυτονόητα. Τη φιλοξενία που τους παρέχουμε «σπίτι» μας να μας την παρέχουν και στο δικό τους.

* Η φωτογραφία είναι από το google.

Posted by NdN at 10:14 AM 3 comments  

Φέτος τα Χριστούγεννα θα επιστρέψω στην αγαπημένη μου πόλη για να κάνω γιορτές με τους γονείς μου και τους φίλους μου στις 24 Δεκέμβρη. Είμαι όμως πολύ τυχερός γιατί φέτος πέφτει πρώτη Ιανουαρίου ημέρα Παρασκευή και έτσι θα μπορέσω να επιστρέψω στο Λονδίνο στις τρεις του μηνός. Συνήθως παρέα με πολλούς ακόμα σαν κι εμένα, επιβιβαζόμουνα στο αεροπλάνο το πρωι της Πρωτοχρονιάς, όταν ακομα η πλειοψηφία της πόλης έπαιζε την τελευταία γύρα χαρτιών ή έτρωγε πρωινό κάπου στην Λεωφόρο Νίκης.

Δεν παραπονιέμαι. Το διάλεξα να είναι έτσι η ζωή μου. Διάλεξα να έρθω 4000χμ από τους δικούς μου, να μοιραστώ μία κουζίνα με οχτώ, ένα μπάνιο με τέσσερις, ένα φαγητό με μετανάστες από όλο τον κόσμο που ήθελαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στο πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον του πλανήτη. Το έκανα αυτό για πολλούς λόγους που δεν είναι του παρόντος και παρά τις «παραινέσεις» της πιο αποτυχημένης γιατρού από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους που με χαρακτήριζε ως «σάπιο απόφοιτο» υπονοώντας φυσικά ότι ο συναγωνισμός μου με Γιαπωνέζους, Σουηδούς, Νορβηγούς, Αμερικάνους, Αγγλους και πολλούς άλλους θα με οδηγούσε να καθαρίζω τουαλέτες σε κάποιο από τα πολλά McDonalds του Λονδίνου.

Κάποιοι άλλοι στην ηλικία μου διάλεξαν άλλο τρόπο. Σίγουρα πιο εύκολο αλλά και λιγότερο επικερδή τόσο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε αυτό των εμπειριών. Πήγαν σε ένα από τα πολιτικά γραφεία που υπάρχουν στην πόλη μου (πετυχημένων και αποτυχημένων πολιτευτών) και βρήκαν μία δουλίτσα άνετη, με λογικά ωράρια, με τον καφέ τους, το τσιγαράκι τους και αν ήταν και λίγο τυχεροί πάνω στην Αριστοτέλους (στα κεντρικά του ΙΚΑ). Το κυριότερο ήταν ότι δεν έζησαν τον τελευταίο χρόνο. Δεν αποχαιρέτησαν τον συνάδελφο που κάθονταν δίπλα τους μισή μόλις ώρα αφού φάγανε μεσημεριανό μαζί. Δεν τον άκουσαν να λέει την ώρα που μάζευε τα πράγματα του “I have got a mortgage...”.

Κάποιοι λοιπόν με παρακάλια, «ζητιανιές», με γνωστούς και φίλους, με μπατζανάκηδες και τον γνωστό σε όλους μας «μπάρμπα στην Κορώνη» βολεύτηκαν. Αραξαν ρε αδερφέ. Την «έπεσαν» όπως λέμε και στη Σαλονίκη. Και χαλλλλλαρά απολάμβαναν τον καφέ τους αφήνοντας τους άλλους, τους...«μαλάκες», που δεν είχαν το γνωστό κομματόσκυλο ή που δεν έριξαν την αξιοπρέπεια τους να του χτυπήσουν την πόρτα να ψωφάνε στη δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Ισως για πρώτη φορά από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, η κυβέρνηση τα έβαλε με κάποιους βολεμένους. Με κάποιους που πάτησαν πάνω σε φίλους, γείτονες, συμμαθητές προκειμένου να αποφύγουν τις δυσκολίες της ζωής. Για πρώτη φορά μία κυβέρνηση κάνει πράξη την έννοια της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Δικαιώνει όλους εμάς που αποφασίσαμε να μην σκύψουμε το κεφάλι και να παλέψουμε σε μία αγορά εργασίας που κυριαρχούν τα τέρατα. Μία αγορά εργασίας που σε ξεζουμίζει, σε κουράζει, σου ρίχνει το ηθικό με το να σε κάνει να ανησυχείς για το αύριο. Όλα αυτά τα ξέραμε, αλλά παραμείναμε αξιοπρεπείς. Δεν γονατίσαμε, δεν παρακαλέσαμε, δεν φιλήσαμε κατουρημένες ποδιές.

Αυτό που περιμένω τώρα είναι να μην εφαρμοστούν αυτά τα περί «αποκατάστασης» ή της «πριμοδότησης» που ακούω. Είναι λογικό οι κάθε λογής παραγοντίσκοι τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη ΝΔ να θέλουν να «δικαιώσουν» όσους αυτοί οι ίδιοι επιχείρησαν να βολέψουν στο δημόσιο από την πίσω πόρτα. Καταλαβαίνω και τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ καθότι μπορεί να φώναζαν για την κατάργηση των stage, αλλά δεν πίστευαν ότι θα προχωρούσε σε αυτή την κίνηση ο ΓΑΠ. Και τώρα πρέπει να αντιπολιτευτούν το ΠΑΣΟΚ. Εξάλλου αν δεν διαφωνήσεις με το ΠΑΣΟΚ τι «αριστερός» είσαι;

Ελπίζω ο Γιώργος να μην υποκύψει στις πιέσεις και να βάλεις τέλος σε αυτή την άδικη κοινωνικά πολιτική που νοιάστηκε για το μέλλον των κολλητών και των υποτελών αδιαφορώντας για όσους διάλεξαν το δρόμο της αξιοπρέπειας.

Για το τέλος μία προσωπική εκτίμηση. Αν αυτή ήταν η πρώτη απόφαση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας το 2004, ο Καραμανλής θα κυβερνούσε μέχρι τα βαθιά του γεράματα, ακόμα και παίζοντας playstation.

Posted by NdN at 10:34 PM 67 comments