IL FINALE...
Τα λέει όλα ο τίτλος τι παραπάνω να προσθέσεις σε μία τέτοια ανάρτηση. Ως εδώ ήταν η «παρέα» μου. Ο,τι δικό μου κείμενο διαβάσατε, διαβάσατε. Πολιτικές σκέψεις, απόψεις για κοινωνικά φαινόμενα και συμπεριφορές, ανταποκρίσεις από το Λονδίνο, ταξίδια, ιστορίες, θεατρικά και πολλά ακόμα.
Το blog αυτό το άνοιξα τον Σεπτέμβριο του 2007 αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές και με σκοπό να γράφω μόνο πολιτικά κείμενα. Η ενασχόληση με τα blogs όμως μου άρεσε και έτσι λίγους μήνες αργότερα,«άνοιξα» τους ορίζοντες μου και άρχισα να γράφω επί παντός επιστητού. Σκέψεις, ιστορίες, εμπειρίες από ταξίδια και ότι άλλο μπορείτε να βρείτε στις αναρτήσεις αυτού του blog. Η παρέα μεγάλωσε. Στην αρχή ήταν κάποιοι λίγοι που ασχολούνταν με τα πολιτικά, κατόπιν τα κείμενα τράβηξαν ανθρώπους με διαφορετικά ενδιαφέροντα που σχολίαζαν ανάλογα με το θέμα.
Κάποια από αυτά τα παιδιά που ξεκινήσαμε μαζί σταμάτησαν να γράφουν, άλλοι πάλι απλά χάθηκαν από το παρόν ιστολόγιο. Μπορεί να άλλαξαν ενδιαφέροντα ή να μην τους κάλυπτε η θεματολογία εδώ, μπορεί για κάποιο λόγο να θύμωσαν με αυτά που έγραφα ή μπορεί απλά να βρήκαν αλλού καλύτερη παρέα. Υπήρχαν και άλλα παιδιά, όπως για παράδειγμα ο Τζονάκος, ο Κιτσομήτσος, η Σοφία και το Σκουλήκι που σχεδόν από την αρχή που άρχισα να γράφω, περνούσαν και περνάνε ανελλιπώς. Στην πορεία προστέθηκαν πολλά ακόμα αξιόλογα άτομα, άτομα που εκτίμησα την γραφή τους, τις απόψεις τους, τις ιδέες τους. Ατομα που διαφώνησα, συμφώνησα, έκανα χιούμορ, διάβασα τις ιστορίες τους, ταξίδεψα με τις φωτογραφίες και τις περιγραφές τους. Ολους αυτούς, και αυτούς που έφυγαν και αυτούς που είναι ακόμα εδώ, δηλαδή όλους εσάς, σας ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ για τον χρόνο που ξοδέψατε να συζητάτε μαζί μου.
Τι είναι τελικά το blogging. Σίγουρα είναι ένας ακόμα τρόπος επικοινωνίας. Πρώτα απ’όλα, το blog είναι ένας χώρος προσωπικής έκφρασης. Μπορεί αυτός ο χώρος να εκτίθεται και σε άλλους, σε αντίθεση με ένα πραγματικό προσωπικό ημερολόγιο, όμως δεν παύει να αποτελεί κάτι το προσωπικό. Και σαν προσωπικό πρέπει να το σεβόμαστε. Πιστεύω ότι σε αυτή τη διαδρομή μου στη blogοσφαιρα σεβάστηκα κάθε χώρο που φιλοξενούσε τις απόψεις μου. Σε γενικά γραμμές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων θα έλεγα, η συντριπτική πλειοψηφία σεβάστηκε και τον δικό μου προσωπικό χώρο.
Σε αυτό τον προσωπικό χώρο ποτέ δεν υπήρξα αφελής. Ηξερα και ξέρω ότι αυτά που γράφω διαβάζονται από άλλους. Και μάλιστα από άτομα που γνωρίζω και έξω από το διαδίκτυο. Ηξερα ότι κάποιοι μπορεί να παρεξηγηθούν με αυτά που γράφω, αλλά δεν αυτολογοκρίθηκα επειδή θεωρώ ανούσιο να αυτολογοκρινόμαστε για να γίνουμε αρεστοί και από τη στιγμή που δε το κάνω στην ζωή μου θα ήταν γελοίο να το έκανα στα κείμενα που αναρτούσα στο blog. Ισως σε κάποιες περιπτώσεις να ήμουν κάπως υπερβολικός ή/και σκληρός, όμως πιστεύω ότι είναι προφανές ότι δεν ήθελα να θίξω κανέναν προσωπικά. Εξάλλου αν ήθελα να θίξω κάποιον συγκεκριμένα, θα μιλούσα με ονόματα και διευθύνσεις, και όχι με ανώνυμες αοριστολογίες. Αυτές είναι οι απόψεις μου και γι αυτές με κάνουν παρέα οι φίλοι μου και με αποφεύγουν όλοι οι υπόλοιποι. Ούτε στρογγυλεύονται, ούτε αλλάζουν ανάλογα με το ποιος είναι απέναντι μου.
Οπως ο καθένας που λατρεύει τις συζητήσεις με ένταση και πάθος, δε με απασχολούσε ο αριθμός των σχολίων ή των αναγνωστών. Δεν ισχυρίζομαι ότι δε θα ήθελα να διαβάζουν τις απόψεις μου πολλοί άνθρωποι, αλλά ότι απλά δε με ενδιέφερε το πόσοι ακριβώς. Γι αυτό το λόγο και δεν έβαζα ποτέ «τραβηχτικούς» τίτλους. Ξέρεις πόσο εύκολα γίνεται το «Ιρλανδία: το δεύτερο θύμα» σε «Πάπαλα το γκομενάκι»; Σίγουρα ένας τέτοιος τίτλος είναι πιο «τραβηχτικός», αλλά δεν θα συμβάδιζε με το χαρακτήρα μου. Με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει να κερδίζω κάτι από τη συζήτηση, να προβληματίζομαι, να «μετρώ» τη δύναμη των επιχειρημάτων μου, να αμφισβητώ και να «παλεύω» για να αποδείξω το σωστό των απόψεων μου. Αυτό έχει αξία όταν οι υπόλοιποι συμμετέχοντες είναι υψηλού επιπέδου και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε γνώσεις, αλλά σε συμπεριφορά. Σε αυτό το blog είμαι χαρούμενος που δε ξεφύγαμε ούτε μία φορά. Δεν υπήρχαν προσωπικές προσβολλές ή κακοηθεις χαρακτηρισμοί προς κανέναν επισκέπτη. Γενικά θα έλεγα ότι οι συζητήσεις ήταν ενδιαφέρουσες και αξιόλογες, χωρίς λαικίστικες κορώνες που συνήθως έχουν τη τιμητική τους στις περισσότερες live συζητήσεις.
Τι έχασα. Νομίζω τίποτα ουσιαστικό. Τον χρόνο που περνούσα διαβάζοντας blogs μόνο χαμένο δε θα τον θεωρούσα. Διάβασα απόψεις για θέματα που ποτέ δεν είχε τύχει να ακούσω σε συζητήσεις. Διάβασα για πράγματα με τα οποία ουδέποτε είχα ασχοληθεί. Από την άλλη θεωρώ ότι κέρδισα πολλά. Πρώτα πρώτα εξωτερίκευσα τις απόψεις/σκέψεις μου νοιώθοντας ότι είχα κάποιον απέναντι να τις κρίνει, να τις σχολιάζει. Και μάλιστα κάποιον άγνωστο που πιθανότατα δεν θα γνώριζα ποτέ, επομένως κάποιον που δεν θα χρειαζόταν ούτε ευγενικός να είναι, ούτε συγκαταβατικός. Επίσης γνώρισα από κοντά ελάχιστους bloggers, αλλά όλοι τους ενδιαφέροντες άνθρωποι και με όλους σχεδόν διατηρώ συχνή επαφή με τηλέφωνα, email και όποτε είναι εφικτό και δια ζώσης.
Υπήρχαν φορές που ένοιωσα περήφανος για αυτό μου το hobby. Στα τέλη Οκτώβρη καθισμένος σε μία pub στη Hayes Gallery στις όχθες του Τάμεση, μία φίλη που κάνει μεταπτυχιακό και ψάχνει δουλειά μου είπε ότι έλαβε με mail από μία φίλη της ελληνίδα το κείμενο που έγραψα για τη δουλειά στη Μεγάλη Βρεταννία. Ενοιωσα χαρούμενος όταν σε μια μπυροποσία ο Γκρινιάρης μου είπε ότι γράφω όπως ακριβώς μιλάω. Ακόμα και αν δεν ήξερε ποιος είναι ο NdN αν με άκουγε να μιλάω θα με καταλάβαινε αμέσως. Και αυτό σημαίνει πολλά. Οταν παίνεψε τις ιστορίες μου η meril που έχει από τις καλύτερες (και πιο μελαγχολικές) «πένες» στη μπλογκόσφαιρα, όταν έδειξαν την εκτίμηση τους στον τρόπο που γράφω ο Τζονάκος, ο Apos, η Cindy και ο Αθεόφοβος με το να αναδημοσιεύουν κομμάτια από τις αναρτήσεις μου, όταν γνώρισα από κοντά ανθρώπους καλλιεργημένους, με χιούμορ που αποτέλεσαν καταπληκτική παρέα για συζητήσεις...και σε πολλές ακόμα περιπτώσεις που θα μου πάρει χρόνο να γράψω. Υπήρχαν και φορές που στεναχωρέθηκα, αλλά και αυτες είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ποτέ δεν «έκοψα» σχόλιο και ποτέ δεν διέγραψα κανένα. Ολες οι απόψεις και τα σχόλια, ακόμα και τα υβριστικά προς τον συγγραφέα, έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης.
Ο λόγος που σταματάω να γράφω. Για εμένα τα blogs είναι συνυφασμένα με την ανταλλαγή απόψεων. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να έχει κάποιος ένα blog που να επιτρέπει τον σχολιασμό, αλλά να μην επισκέπτεται άλλα blogs. Να μην σχολιάζει άλλες απόψεις, να μην προβληματίζεται με άλλες σκέψεις, να μην προσπαθεί να αλλάξει ιδέες μέσα από το διάλογο. Από τη πρώτη στιγμή που ανέβασα το πρώτο μου κείμενο, προσπάθησα να συζητάω με άλλους. Πλέον ο χρόνος μου δεν μου το επιτρέπει. Αυτό ήταν φανερό ήδη από τον Δεκέμβριο που άφησα ελάχιστα σχόλια σε άλλα blogs. Οι ευθύνες, τόσο στην εργασία όσο και εκτός αυτής, έχουν αυξηθεί σημαντικά. Πλέον πρέπει να αφοσιωθώ σε άλλες προκλήσεις και θα ήταν, ειλικρινά, κρίμα να καταντήσει το blog μου μία σελίδα που απλά κάποιος θα αναρτά ένα κείμενο. Χωρίς «ζωντάνια», χωρίς διάλογο, δεν έχει κανένα απολύτως λόγο ύπαρξης.
Αν θα ξαναρχίσω κάποια στιγμή να αναρτώ ξανά τις σκέψεις μου. Τι να σου πω, αλήθεια δε ξέρω. Το αποκλείω όμως να συμβεί μέσα στους επόμενους μήνες. Ποτέ μη λες ποτέ, αλλά υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν, προτεραιότητες που έχουν τεθεί και θέματα που «έχει μπει το νερό στο αυλάκι». Οπως και να έχει το blog εδώ θα είναι, αν νοιώσω την ανάγκη επικοινωνίας, οι περισσότεροι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα το μάθετε.
That’s all folks ή καλύτερα Il Finale. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω αυτό τον αποχαιρετισμό ευχαριστώντας σας ακόμα μία φορά για την καλή παρέα. Εννοείται ότι θα σας διαβάζω, εξάλλου οι συνήθειες δεν κόβονται τόσο εύκολα, αλλά δεν θα σχολιάζω. Το email του blog θα το κοιτάω, αλλά όχι καθημερινά οπότε αν κάποιος έρθει Λονδίνο και θέλει πληροφορίες ή απλά να συναντηθούμε ας μου στείλει email αρκετές μέρες νωρίτερα. Επίσης επειδή δε θα ελέγχω το blog καθημερινά, βάζω μετριασμό στα σχόλια για να μην γεμίσει με κινέζικα ή αγγλικά spam. Αυτά τα λίγα λοιπόν και όπως θα έλεγε ένας βέρος Ναπολετάνος...
A presto…
Τιμή μου που βρέθηκα στην παρέα σου, αγαπημένε μου.
Πιστεύω ότι θα επανέλθεις, επομένως η ευχή είναι «στο επανιδείν».
apos είπε... 16 Ιανουαρίου 2011 11:28 μ.μ.
Ναπολιτάνε της Αγγλετέρας ελπίζω να ξαναβρεθείς κοντά μας σύντομα.
Μέχρι τότε να είσαι καλά και να περνάς καλά εκεί, να μας γράφεις δε και κανένα ποστ που και που για να μαθαίνουμε τα νέα σου.
αθεόφοβος είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 12:02 π.μ.
Όχι βρε Νίκο, μην το κάνεις αυτό! Είναι κρίμα που σταματάς, αλλά σέβομαι την απόφασή σου. Η αλήθεια είναι ότι το blog σου ήταν ένα από τα top 10 αγαπημένα μου, ειδικά οι αναρτήσεις με τα ταξίδια σου και τις μικρές λογοτεχνικές ιστοριούλες που ενέπνευσαν και εμένα να αναρτήσω μερικές!
Μόλις χθες σκεφτόμουν ότι εσύ, ο Γκρινιάρης, η Σοφία (rednights) και διάφοροι άλλοι (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) δεν κάνουν πια τόσο συχνά αναρτήσεις. Νιώθω σαν να έχει χαθεί μια παρέα, παρότι δεν έχω γνωρίσει κανέναν από εσάς από κοντά!
Εύχομαι η μικρή αχτίδα που αφήσες με το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να επιστρέψεις να γίνει πράξη! Ως τότε να περνάς καλά και να προσέχεις! Θα μας λείψεις! :)
DaNaH είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 12:12 π.μ.
Χμ... Τι κεραμμύδα ήταν αυτή;
Μόνο αυτό δεν περίμενα να διαβασω βραδιάτικα! Καταλαβαίνω τους λόγους σου μιας κι είμαι περίπου σε ανάλογη φάση, αλλά ελπίζω να επιστρέψεις εν καιρώ!
Μέχρι τότε, σου εύχομαι μια υπέρoχη χρονιά κι όλα τα σχέδια σου να επιτευχθούν!
Καλή τύχη σε ό,τι κι αν κάνεις!
Τραγουδάκι για καλό κατευόδιο:
http://www.youtube.com/watch?v=7wfYIMyS_dI
Alma Libre είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 12:18 π.μ.
Και μόλις που είπχαμε γνωριστεί. Και είχα γράψει και δύο προσεχή ποστ περί Λονδίνου περιμένοντας σχόλιό σου... Well, no good byes! See you later! Και μην ξεχνάς ότι σου χρωστάω ένα San Giovese!
thinks είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 12:41 π.μ.
Ενας απο τους καλύτερους, ή μάλλον τους κορυφαίους μπλόγκερς,ο Νικ σταματά να γράφει.
Ειμαι και εγω σεπαρόμοιες σκέψεις λόγω προσωπικών ασχολιών που δεν μου επιτρέπουν να συντη΄ρω πολύ τον σχολιασμό, ωστόσο είμαι ακόμα εδώ.
Κι εμείς θα είμαστε ακόμα εδω, ή εστω κάπου εκεί και θα βρεθούμε απο κοντά και θα ναι καλύτερα.
Θα μου λείψουν τα θέματά σου.
Ηταν απόλαυση η γραφή σου. Ειναι.
Θα τα πούμε, να είσαι καλά NdN.
Μη χαθείς εντελώς.
tzonakos είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 1:28 π.μ.
Να το παίξω κλασικός ελληναράς και να πω οτι έχω άκρες σε όλες τις pub να μην σου ξανασερβίρουν guiness αν δεν αναιρέσεις;
Όχι βέβαια, άλλωστε τιμωρείς αρκετά τον εαυτό σου πίνοντας αυτό το πράγμα :Ρ
Λοιπόν, θα σε περιμένουμε πίσω, όποτε θελήσεις, ναι; ειδάλλως θα σε περιμένουμε για single malt εδωπάνω :)
latecomer είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 3:26 π.μ.
Nα μην αρχίσω με τα συνηθη,γύρνα πίσω,πού μας παρατάς,θα μας λειψεις κλπ,...,έφτασε η ώρα,για τους δικούς σου λόγους σταματάς,σεβαστοί,το εχουμε ξαναπει,η ζωή ειναι πρωτα εξω απ'το μπλογκινγκ....
Κανονικά θα έπρεπε να...χαιρομαι!!!Ενας παοκτσης λιγότερος στα μπλόγκια:)))όμως ποιον θα εχω εγω να τον πειράζω για τη θυρα 4,να με "κουρντιζει για τα "σκουληκια";:))
Μεταξύ μας,(δε μας διαβάζουν και πολλοί:)),πρωτη φορά συνάντησα (εστω κι από μακριά) παοκτση με... χιουμορ,ειδος εν ανεπαρκεια,πρεπει να το παραδεχθεις:))
Μα δεν ολοκληρωσαμε,μου υποσχέθηκες κάποτε ψάρι στη Μεθώνη,κι ακομα δεν αξιωθηκαμε...
Μπορεις να απουσιάσεις,μπορει να μη μας διαβάζεις πια,αλλά πιστευω ότι πότε πότε θα ρίχνεις μια ματιά,οχι στο Vad αλλά στον ΑΠΟΥΡΩ,γνωρίζοντας ότι κάτι θα γράφει για...ασπρόμαυρα:))
Να εισαι καλά,ρε παλικάρι,όλα να σου πηγαινουνε πάντα όπως αγαπάς,ό,τι καλυτερο στη ζωή σου κι ο...Λίνο να βάζει γκολ,ενω ο Σαλπιγγιδης εχει τσουβαλιάσει τον Γιακούμποβιτς στο βάθος της εστίας του:))
Ορθάνοιχτοι να είναι οι δρόμοι στη ζωή σου...
Καλημέρα από Χαρτούμ...
VAD είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 3:32 π.μ.
Λυπάμαι Νικο που εγκαταλείπεις, ελπίζω να πάρεις μια ανάσα και να ξαναγυρίσεις!Aπό τα καλύτερα παιδιά της blogosphere
Penelope pinelopi.wordpress.com
p.s εγραψα την διευθ. επειδή υπάρχουν πολλές με το ονομα ;)
Ανώνυμος είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 4:26 π.μ.
Δεν γίνεται δεκτή η ...παραίτησις ! Πού είναι η κοινωνική ευαισθησία απέναντι εις τους αναγνώστας ; Έρχονται εκλογές σε λιγάκι ! Πώς θα αντισταθείτε εις τους πειρασμούς;;....
:)
Θανασης Ξ. είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 6:23 π.μ.
Λοιπόν Νίκο μου καλέ, δεν σου λέω αντίο. Είμαι κάθετη σ' αυτό. Άσε το blog σου ανοικτό και είμαι σίγουρη ότι κάποτε θα ξαναγυρίσεις.
Σου εύχομαι λοιπόν "εις το επανιδείν". Εν τω μεταξύ θα μας λείψεις.
Meropi είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 7:50 π.μ.
συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις γράφω ότι ειναι απόφαση του μπλογκερ να το κλείσει κι ότι ελπίζω κάποια στιγμή να επιστρέψει.
σ'αυτό όμως δε θα γράψω το ίδιο. θα γράψω ότι στεναχωρήθηκα ειλικρινά γιατί το μπλογκ σου είναι απ'τα μπλογκ που απολάμβανα να διαβάζω.
καταλαβαίνω ότι η ζωή μερικές φορές μας αλλάζει τις προτεραιότητες αλλά μακάρι έστω και μια φορά το τρίμηνο να έγραφες κάτι παρά να το κλείσεις :(
φιλιά κι ό,τι κι αν κάνεις να περνάς καλά!
DaisyCrazy είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 8:19 π.μ.
Χαρά μου που σε συνάντησα, χαρά μου που είχα την ευκαιρία να σε γνωρίσω μέσα από τα κείμενα σου! Λυπάμαι που μας αφήνεις...
Περιμένοντας να σε έχουμε πάλι κοντά μας, να σου ευχηθώ όλα να πάνε καλά για εσένα και να έχεις πάντα λόγους για να χαμογελάς ;)
Στο επανιδείν...
Fri είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 9:40 π.μ.
Αγαπάω το μυαλό σου και θα μου λείψει.
καλά να περνάς, φίλε μου!
athinovio είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 10:04 π.μ.
Όλα καλά...Να περνάς καλά κι αν κάποια στιγμή επανέλθεις θα χαρούμε πολύ!
Καλή συνέχεια!
Τρελοτουρίστρια
Crazy Tourists είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 10:55 π.μ.
κρίμα...
αλλά πρέπει να σεβόμαστε τις επιθυμίες των άλλων.
θα σε περιμένουμε...
με υγεία και ότι επιθυμείς.
ria είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 12:54 μ.μ.
η αληθεια ειναι οτι καταναλωνει πολυ χρονο το ιντερνετ και εχω βρεθει και εγω επειδη συντηρω πολλες σελίδες και φορουμ να μην μπορω να τα καταφερω πια οστοσο κανω οτι μπορω αναλογα με τον χρονο και τις μερες μου ( ειδες πχ δεν τα καταφεραμε να βρεθουμε ουτε θεσ/νικη - με την δουλεια που εχω δυστυχως μπλεξει )
απο την αλλη θυμωνω με μενα που καταναλωνω χρονο σε ενα πισι κλεβοντας χρονο απο ανθρωπους και φιλους στην καθημερινοτητα μου ..
το μονο σιγουρο ειναι οτι απο την στιγμη που θα κανω οικογενεια θα μετριασω παραααααααααα πολυ τον εδω χρονο...
με αυτο τον συλλογισμο λοιπον θεωρω οτι ειναι καλο που θες να αφοσιωθεις στην δουλεια σου και στον προσωπικο σου χωρο και σου ευχομαι να μπορεις να χαμογελας.. να ζεις με ολη την σημασια της λέξης
αλλωστε εδω ο χρονος σταματα οποτε , οποτε θες "πεταγεσαι" και παλι για ενα γεια
χαρηκα παρα πολυυυυυυυυ που σε γνωρισα εσενα και τον κινεζο φιλο σου :ΡΡΡΡ
kiss ρε
Skouliki είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 5:06 μ.μ.
Εις το επανιδείν/επαναγράφειν Νίκο, χάρηκα πολύ που σε γνώρισα και λυπάμαι που, ελπίζω προσωρινά, "την κάνεις"...
Όλα καλά να σου έρχονται!
τσότσος είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 6:54 μ.μ.
Η πραγματικότητα νίκο είναι εκεί έξω, τα ιστολόγια είναι μέσο εκτόνωσης και επικοινωνίας. Ελπίζω να τα ξαναπούμε, από κοντά την επόμενη φορά.
Saq είπε... 17 Ιανουαρίου 2011 9:12 μ.μ.
Η διαβολική σύμπτωση είναι μπήκα να σε διαβάσω μετά απο πολύ καιρό γιατί είχα τρέξιμο και πραγματικά και εγώ έκανα αποχή...Δεν έχω λόγια να πω για να εκφράσω αυτά που αποκόμισα απο τις κουβέντες μας, τις σκέψεις και τα κείμενα σου. Θα τα πούμε σύντομα στο Λονδίνο. Τελειώνω exams και κατηφορίζω
Haris είπε... 18 Ιανουαρίου 2011 7:07 μ.μ.
Τελικά εκείνο το Πάπαλα το γκομενάκι δεν το έγραψες ποτέ...
Αν πω ότι δεν στενοχωριέμαι, ψέματα θα πω.
Δική σου όμως η απόφαση, σεβαστή λοιπόν.
Θα τα πούμε.
KitsosMitsos είπε... 18 Ιανουαρίου 2011 10:13 μ.μ.
Είμαστε ακόμα εδώ !!!
Και θα σε περιμένουμε ...
Καλά να περνάς πάνω απ' όλα ...
Side21 είπε... 18 Ιανουαρίου 2011 10:19 μ.μ.
Εσύ ξέρεις καλύτερα απο όλους εμάς τι πραγματικά χρειάζεσαι.... θα μας λείψεις πάντως...
Καλά να περνάς!
Μικρές ανάσες είπε... 19 Ιανουαρίου 2011 3:18 π.μ.
ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ ΜΕΓΑΛΕ ΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ
Ανώνυμος είπε... 19 Ιανουαρίου 2011 8:38 π.μ.
Πολύ όμορφα περάσαμε μαζί σου άλλα είμαι σύγουρος ότι κάποια στιγμη θα σε "ξαναδω" να γράφεις στο blog σου.
Καλή συνέχεια,ελπίζω να αξίζει...
Υ.Γ. Θα μας λήψεις
mixanikoulis είπε... 19 Ιανουαρίου 2011 1:02 μ.μ.
Αν και συμφωνώ αρκετά στους προβληατισμούς σου, ειλικρινά με στενοχωρεί το οτι εγκαταλείπεις το blogging. Ελπίζω κάποια στιγμή να το επιθυμίσεις και να επανελθεις.
leondokardos είπε... 19 Ιανουαρίου 2011 2:09 μ.μ.
se katalavainw. mia ap'ta idia. but u may still come back! :-)
DonnaBella είπε... 19 Ιανουαρίου 2011 4:44 μ.μ.
Εύχομαι να μη είναι το finale του Ndn's blog. Για όλους υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος πιέζει και δύσκολα τα καταφέρνουμε να είμαστε εντάξει τόσο απέναντι στις αναρτήσεις όσο και στις επισκέψεις μας σε άλλα blogs. Ομως αυτό είναι απόλυτα κατανοητό και σεβαστό.
Δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να σε παρεξηγήσει για αυτό.
Ετσι λοιπόν εγώ θα σου ευχηθώ καλή ξεκούραση (όσον αφορά το blog) αλλά θα σε παροτρύνω να το ξανασκεφτείς για επάνοδο όποτε αυτό θα είναι εφικτό.
Οι καιροί είναι δύσκολοι και πιστεύω πως φωνές σαν και τη δική σου δεν πρέπει να εκλείψουν από το διαδίκτυο. Είναι αναγκαίες.
Και το λέω εγώ που ξέρεις πως δεν συμφωνούσαμε πάντα στις απόψιες μας.
Ομως νοιώθω πως είχα απέναντί μου έναν συνομιλητή με κριτικό πνεύμα που ήξερε να προκαλεί, να προβληματίζει και να δημιουργεί πολλά ερωτηματικά.
Αντί για "addio" εγώ θα σου πω "a presto"...
Ελπίζω πως θα τα ξαναπούμε, ειλικρινά δεν θα ήθελα να χαθούμε...
Καλή δύναμη στα αυξημένα επαγγελματικά σου καθήκοντα εύχομαι
dyosmaraki είπε... 19 Ιανουαρίου 2011 11:27 μ.μ.
take your time και αν το αποφασίσεις να επιστρέψεις εδώ θα είμαστε (μάλλον).
mahler76 είπε... 21 Ιανουαρίου 2011 9:48 π.μ.
Κι εγώ που σε ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα λυπάμαι,αλλά κατανοώ...σε κάπως παρόμοια φάση βρίσκομαι(και έχω ξαναβρεθεί κι αλλες φορές..)κι εγώ.Υπάρχουν θεματα εκτός της τρέχουσας,συνήθως καταθλιπτικης πεικαιρότητας,που θέλω να ψηλαφήσω,αλλά δεν υπάρχει χρόνος ταυτόχρονα με διάθεση.
Παρόλα αυτά ε΄χω μάθει οτι το σαράκι της επικοινωνίας είναι δυνατό,και ίσως μετά από ενα διάστημα αποτοξίνωσης θα την ξανα-αναζητήσεις.
Κι αν βρεθώ από Λονδίνιουμ μεριά θα φροντίσω να σου στείλω ενα μην.
Εις το επανιδείν.
squarelogic είπε... 22 Ιανουαρίου 2011 7:59 π.μ.
Νικόλα be well and have fun. Εμείς θα τα λέμε στο μακρύ (ελπίζω) ταξίδι μπροστά μας...
Ταχυδρόμος! είπε... 22 Ιανουαρίου 2011 10:12 π.μ.
ελπίζω να έχεις ερωτευτεί τρελά και για αυτό να το παρατάς,πέρα από τη δουλειά...
είσαι πολύ αξιολογο άτομο Νικο,έχουμε ανάγκη από bloggers με ήθος!
φιλιά!
Glayki είπε... 22 Ιανουαρίου 2011 7:12 μ.μ.
NdN, πέρασα μετά από πολύ καιρό και τρέξιμο, αλλά δεν ήταν ανάγκη να το πάρεις τόσο προσωπικά βρε παιδί μου και να τα παρατήσεις...
Πέρα από την πλάκα τώρα, τί έχετε πάθει όλοι; Πήρατε αποφάσεις με το νέο έτος; Πολλούς αξιόλογους blogger βλέπω να θέλουν να τα παρατήσουν και θα καταλήξουμε να βλέπουμε μόνο φελλούς. Άσε τις τεμπελιές και κάτσε μπροστά στην οθόνη σου. Πιο αραιά ίσως, αλλά να σε βλέπουμε. Όλοι έχουμε υποχρεώσεις και κατά καιρούς τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Au revoir.
ΗΩΣ είπε... 23 Ιανουαρίου 2011 9:52 π.μ.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, μπόρεσα να σε επισκεφθώ.
Καλή εβδομάδα.
Κώστας
vloutis.blogspot.com
vloutis.wordpress.com
facebook.com/kostasvloutis
twitter.com/kostasvloutis
friedfeed.com/kostasvloutis
ΚΩΣΤΑΣ ΒΛΟΥΤΗΣ είπε... 23 Ιανουαρίου 2011 6:19 μ.μ.
@apos
Γεια σου φίλε Apos,
Και δική μου η τιμή. Στο έχω ξαναπεί ότι γράφεις θαυμάσια. Το χιούμορ σου είναι εξαιρετικό.
Δε θα χαθούμε...
Να είσαι καλά και ευχαριστώ για τα καλά λόγια και την παρέα.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:05 μ.μ.
@αθεόφοβος
Φίλε μου Αθεόφοβε σου έχω δείξει πολλαπλώς την εκτίμηση μου για τα γραπτά σου. Οι ταξιδιωτικές σου περιγραφές είναι από τις καλύτερες που έχω διαβάσει και τα «ταξίδια» στο παρελθόν γεμάτα από αξιόλογες πληροφορίες που οι Βόρειοι (και νεότεροι) σαν κι εμένα αγνοούν.
Να είσαι καλά για την παρέα και θα τα ξαναπούμε. Ελπίζω να κανονίσεις και ένα ταξιδάκι στο Λονδίνο.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:05 μ.μ.
@DaNaH
Γεια σου Δανάη,
Ειλικρινά με συγκινείς. Και εμένα οι ιστορίες ήταν οι αγαπημένες μου αναρτήσεις. Τις έγραφα πάντοτε με μεγαλύτερο κέφι. Οσο για τα ταξίδια, θα έλεγα ότι η μοναδική ατυχία που κλείνω το blog είναι αυτή. Φέτος θα πάω πολλά και είναι κρίμα να μη τα περιγράψω. Σε εσένα όμως μπορεί να στα πω από κοντά το Πάσχα. Οπως και να έχει εγω θα ενημερώνομαι από εσένα για τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης και φυσικά για τις ταινίες που παρακολουθείς και ανεβάζεις τις κριτικές.
Πράγματι πολλοί από εμάς που λίγο πολύ ξεκινήσαμε μαζί δεν γράφουμε τόσο συχνά. Το blogging ατονησε. Ισως βαρεθήκαμε, ίσως βρήκαμε άλλες διεξόδους συζήτησης, ίσως κάπου αρχίσαμε να αανκυκλώνουμε τα ίδια και τα ίδια και άρχισε η φθορά. Δε ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι οι δουλειές αυξήθηκαν και πλέον ο χρόνος μου πρέπει να κατευθυνθεί αλλού. Ομως σίγουρα δε θα χαθούμε!
Χρόνια σου πολλά και από εδώ (σου έστειλα και ένα email), να είσαι καλά και ειλικρινά ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:05 μ.μ.
@Alma Libre
Κατερίνα μου καλησπέρα,
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και τις ευχές. Οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει δραματικά και εγώ ελπίζω να τα καταφέρω σε όλα. Θα δούμε πως θα πάει το πράγμα.
Να είσαι καλά και δε θα χαθούμε. Ολοι οι δρόμοι οδηγούν στο Λονδίνο εξάλλου!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:06 μ.μ.
@thinks
Φιλε μου Δημήρη εσύ δε θα γλιτώσεις εύκολα. Πρώτα πρώτα με την πρώτη ευκαιρία θα σου έρθω στην Φλωρεντία. Μου έχεις υποσχεθεί San Giovese από τον συνεταιρισμό και εγώ δε ξεχνάω τίποτα.
Θα σε διαβάζω Δημήτρη. Και την αναρτήση για το Λονδίνο είδα εχτές, είδα και τις αναρτήσεις σου για την θρησκεία, αλλά και την ιστορία που έγραψες η οποία ήταν πολύ καλή. Γράφεις πολύ ομορφα και σίγουρα θα έχουμε πολλά να πούμε για το Λονδίνο, την Ιταλία και όχι μόνο όταν βρεθούμε από κοντά.
Ci vediamo!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:06 μ.μ.
@tzonakos
Φίλε Τζονάκο ότι και να σου πω είναι λίγο. Με βοήθησες πολλές φορές με το blog όλα αυτά τα χρόνια. Από την πρώτη μέρα με το bannerακι του ΓΑΠ μέχρι την εικόνα στην τελευταία ανάρτηση. Ειλικρινά σε ευχαριστώ πολύ για όλα και για εκείνο τον καφέ στο Φάληρο.
Από εσένα πήρα πολλές ιδέες. Συμφωνώ σε πολλά από αυτά που γράφεις και με τον τρόπο που τα γράφεις. Ταίριαξε η χημεία, κάναμε καλές συζητήσεις και πιστεύω ότι μάθαμε ο ένας από τον άλλο.
Να είσαι καλά Τζόνυ και με το καλό θα τα ξαναπούμε από κοντά αυτη τη φορά!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:06 μ.μ.
@latecomer
Φίλε μου Σκωτσέζε αν σταματήσουν να μου σερβίρουν Guinness θα φυγω από το νησί. Ποιος ο λόγος να καθόμαστε εδώ αν δε πίνουμε αυτό το μαυροζούμι. Νομίζω μετά τη Σαββατιάτικη έξοδο των Αγγλίδων, η Guinness είναι ότι καλύτερο προσφέρει το νησί.
Στη Γλασκώβη δε θα έρθω, αλλα θα έρθω στο Εδιμβούργο κάποια στιγμή. Το ταξίδι είναι σε φάση προετοιμασίας. Θα σε ειδοποιήσω, αν δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις από το να γνωρίσεις τον NdN, να συναντηθούμε εκεί!
Θα τα ξαναπούμε λοιπόν.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:06 μ.μ.
@VAD
Φίλε μου VAD,
Δεν υπάρχει καν λόγος να το ρωτάς.Στο είπα πολλές φορές, στο blog σου γίνεται ολοφάνερη η αιτία που τα ανοίξαμε ολοι. Πως αλλιώς, αν όχι μέσα από τα blogs θα μπορούσαμε να ζήσουμε την πίκρα ενός αρειανού που μένει στο Σουδάν; Αλλη η αίσθηση απλά να βλέπω στεναχωρημένους Αρειανούς στη Σαλονίκη ή στο Λονδίνο και άλλο να ξέρω ότι ακόμα και στο Σουδάν περιμένουν εδώ και 41 χρόνια ένα τίτλο. Κρίμα που δε θα είμαι εδώ για να σε πειράξω για το ματς της Κυριακής.
Σοβαρευομαι. Και στον VaD θα ρίχνω μια ματιά και στον ΑΠΡ. Και φυσικά σε όλς τις αναρτήσεις σου από το μακρινό Σουδάν. Ενας πολιτισμός διαφορετικός, μία εμπειρία που δε ζουνε πολλοί και που σου διδάσκει πολλά. Η συναναστροφή με τους λαούς του κόσμου είναι το καλύτερο σχολείο.
Να είσαι καλά φίλε VaD και ευχαριστώ για όλα!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:06 μ.μ.
@ Penelope
Γεια σου Πηνελόπη,
Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Κάποια στιγμή θα βρεθούμε στο Bath ή ακόμα και στο Λονδίνο για να συζητήσουμε το βιβλίο σου.
Να είσαι καλά!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:07 μ.μ.
@Θανασης Ξ.
Θανάση μου καλησπέρα,
Με τις Γαλλικές εκλογές δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ και οι Αμερικάνικες είναι ακόμα μακριά. Αλλες εκλογές δε βλέπω να έρχονται! Αλλωστε ακόμα και οι πασόκοι έχουν βαρεθεί να νικανε. :)
Να είσαι καλά φίλε, εγώ θα σε παρακολουθώ να τα χώνεις (άδικα κατά τη γνώμη μου τις περισσότερες φορές) στον ΓΑΠ. Εξάλλου η δική σου κριτική είναι άνευ συμφέροντος και γι αυτό την εκτιμώ και τη διαβάζω πάντοτε με προσοχή.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:07 μ.μ.
@Meropi
Μερόπη μου ειλικρινά χάρηκα πολύ για τις συζητήσεις μας. Φαίνεται ότι είσαι ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος και τα θέματα σου πάντοτε μου τραβούσαν το ενδιαφέρον.
Καλή επιτυχία εύχομαι στα παιδιά και να μη χρειαστεί να σου ξαναφύγουν στο εξωτερικό. Ολα καλά λοιπόν!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:07 μ.μ.
@DaisyCrazy
Γεια σου DaisyCrazy,
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια. Είναι αλήθεια ότι σκέφτηκα να γράφω μία ανάρτηση κάθε μήνα, αλλά την ιδέα την απέρριψα γιατί δε θα συμβάδιζε με αυτό που έχω στο μυαλό μου ως blogging.
Πολλα φιλιά και καλή επιτυχία και σε σένα! Ευχαριστώ για την παρέα όλο αυτό τον καιρό.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:07 μ.μ.
@Fri
Γεια σου Fri,
Και δική μου η χαρα. Καλή η παρέα μας, οι περιγραφές τον ταξιδιών μας, τα αστεία μας στις αναρτήσεις για τις επισκέψεις στους γονείς.
Να είσαι κι εσύ καλά και όλα να σου πηγαίνουν άριστα!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:07 μ.μ.
@athinovio
Αθηνά μου καλησπέρα,
Ευχαριστώ για το κομπλιμέντο. Να είσαι καλά!
Κάποια στιγμή θα περάσω και από την Πρέβεζα για να πιούμε έναν καφέ από κοντά.
Καλά να περνάς κι εσύ.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:07 μ.μ.
@Crazy Tourists
Γεια σου Τρελοτουρίστρια,
Τόσα ταξίδια που κάνουμε και οι δύο, δε μπορεί κάπου θα βρεθούμε σε κανένα αεροδρόμιο!
Να είσαι και εσύ καλά και θα παρακολουθώ τις ταξιδιωτικές σου αφηγήσεις!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:08 μ.μ.
@ria
Γεια σου Ρία,
Να είσαι καλά και εσύ. Ευχαριστώ για την παρέα και αν κάποια στιγμή επιστρέψω θα ξεκινήσουμε από εκεί που σταματήσαμε.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:08 μ.μ.
@Skouliki
Γεια σου πολυαγαπημένο μου Σκουλήκι,
Εσένα θα σε διαβάζω θέλω δε θέλω. Εξάλλου σε παρακολουθεί και ο πρώην διπλανός Κινέζος (τον μεταφέρανε σε άλλο project). Εχεις χιούμορ Ντόρα και πάντοτε οι γελοιογραφίες σου και οι ατάκες σου στα σχόλια μου έφτιαχναν τη μέρα.
Είναι αληθεια οτι καταναλωνει πολυ χρονο το blog, αλλά επειδή μου αρέσει να γράφω παντοτε τον έβρισκα. Λέον γίνεται όλο και δυσκολότερο. Ετσι είπα να το αφήσω, και αν δω ότι μου λείπει, πάλι εδώ είμαστε.
Κρίμα που δε βρεθήκαμε, αλλά κάποια στιγμή θα γινει και αυτό. Εξάλλου τα καλοκαίρια σα τη Χαλκιδική πουθενά!
Τα φιλιά μου!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:08 μ.μ.
@τσότσος
Γεια σου φίλε Τσότσο,
Θυμάσαι πόσα χρόνια περάσανε που τα λέγαμε για τον ΓΑΠ και τον Benny; Το σκεφτόμουνα όσο έγραφα το τελευταίο κείμενο να σου πω την αλήθεια. Οτι και τότε λίγοι πιστεύαμε ότι θα τα καταφέρει ο Γιώργος και σήμερα είμαστε ακόμα λιγότεροι. Αλλά το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Ολα να πάνε καλά και σε σένα! Να είσαι καλά.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:08 μ.μ.
@Saq
Φίλε Σάκη όπως τα λες. Μπορούν να συνδυαστούν και τα δύο, αλλά όχι στην παρούσα φάση. Την επόμενη φορά θα τα πούμε από κοντά, εξάλλου έχεις τάξει κάτι χωριάτικα λουκάνικα! Δυστυχώς τα Χριστούγεννα δε κάθισε καλά η φάση. Δε χανόμαστε όμως.
Ολα καλά να πάνε φίλε! Να είσαι καλά!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:08 μ.μ.
@Haris
Φίλε Χάρη με το καλό να έρθεις στο Λονδίνο και θα συνεχίσουμε τις πολιτικές μας συζητήσεις από κοντά. Εσύ λογικά θα μείνεις στο νησί, οπότε θα τα λέμε συχνότερα.
Ευχαριστώ για τις συζητήσεις μέσω των blogs, να είσαι καλά και εύχομαι κάθε επιτυχία.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:09 μ.μ.
@KitsosMitsos
Κι όμως φίλε το κείμενο το έγραψα, αλλά ποτέ δε το ανέβασα.
Μη στεναχωριέσαι καθόλου, ειδικά εμείς δε θα χαθούμε με τίποτα. Εξάλλου σε λίγες εβδομάδες θα μείνω στο δίπλα δωμάτιο! Σου υπόσχομαι ότι θα σπάσω τη διαδικτυακή σωπή μου για να αφήσω σχόλιο στην ανάρτηση που θα κάνεις για το Ταξίδι.
Να είσαι καλά Kitsomitse και ευχαριστώ για τη συντροφιά εδώ και πάνω από 3 χρόνια!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:09 μ.μ.
@Side21
Φίλε Αγρυπνε να είσαι καλά! Ευχαριστώ πολύ για την παρέα.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:09 μ.μ.
@Μικρές ανάσες
Γεια σου Μικρές Ανάσες,
Είναι αλήθεια ότι οι επιλογές έχουν λιγοστέψει. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν και ο χρόνος είναι λίγος.
Καλά να περνάς και εσύ και ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:09 μ.μ.
@Ανώνυμος
Πες πως έφυγα ήδη μεγάλε.... :))))
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:10 μ.μ.
@mixanikoulis
Φίλε μου mixanikouli ευχαριστώ πολύ για την παρέα. Είναι βέβαιο ότι θα ξαναγράψω, αλλά πολύ δύσκολο αυτό να γίνει στο blog μου. Μάλλον ξαναγυρνάμε στα παλιά που έγραφα για μένα και για λίγους φίλους που θα πρέπει να περιμένουν μέχρι τα 65 μας για να τα διαβάσουν!
Να είσαι καλά!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:10 μ.μ.
@leondokardos
Γεια σου Λεοντόκαρδε,
Μπορεί να σταματάω, αλλά εσύ συνεχίζεις να είσαι ευπρόσδεκτος για εκείνες τις μπύρες που λέγαμε πλάι στον Τάμεση.
Να είσαι καλά!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:10 μ.μ.
@DonnaBella
Γιατρέ δύσκολο το Λονδινάκι. Πανέμορφο, αλλά δύσκολο. Ο χρόνος μας πιεζει όλους μας.
Καλά να περνάς!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:10 μ.μ.
@dyosmaraki
Δυοσμαράκι μου καλησπέρα,
Κι όμως φαίνεται ότι κάπου εδώ έφτασε το τέλος. Κι εσύ χάνεσαι κατά διαστήματα και επιστρέφεις μετά από καιρό, αλλά εγώ δεν ήθελα να το κάνω έτσι. Δίκιο έχεις, είναι και κατανοητό και σεβαστό να μην προλαβαίνουμε, απλά δεν είναι αυτό που είχα στο μυαλό μου όταν πρωτοάνοιξα το blog.
Οσο για τα καλά σου λόγια, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σε ευχαριστήσω. Κάναμε πολλές και ενδιαφέρουσες συζητήσεις μαζί τόσο σε αυτό το blog, όσο και στο δικό σου, αλλά και αλλού. Θυμάμαι ακόμα και για το ασφαλιστικό είχαμε συζητήσει στο blog των Φακέλων. Χαρά μου που με θεωρείς καλό συζητητη και το ότι συχνά διαφωνούσαμε το κανει ακόμα σημαντικότερο.
Να είσαι καλά Ελένη, ελπίζω όλα να σου πηγαίνουν καλά και κάποια στιγμή θα βρούμε την ευκαιρια να τα ξαναπούμε.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:10 μ.μ.
@mahler76
Γεια σου mahler και σε ευχαριστώ πολύ. Υπάρχουν άλλες προτεραιότητες και αν κάποια στιγμή νοιώσω ότι μου λείπει το blogging... εδώ είμαστε!
Να είσαι καλά φίλε.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:11 μ.μ.
@squarelogic
Γεια σου squarelogic, από ότι διαβάζω στου thinks εμείς θα βρεθούμε στην Ιταλία. Σιγά μην αφήσω εσάς να πίνετε San Giovese και εγώ να δουλεύω στο βροχερό Λονδίνο. Αν παρόλα αυτά έρθεις στο νησί, φυσικά και να στείλεις ένα μήνυμ για να βρεθούμε.
Ο χρόνος περιορίζεται και ειδικά στην κατάσταση που είμαι αυτή την εποχή πρέπει να κοπούν πολλά. Το blogging ήταν το πιο εύκολο. Ολοι μας βρεθήκαμε σε τετοιες φάσεις (και εγώ κι άλλες φορές) αλλά αυτή είναι διαφορετική.
Ισως μετά από ένα διάστημα αποτοξίνωσης να μου λείψει τόσο πολύ που να επιστρέψω.
Να είσαι καλά!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:11 μ.μ.
@Ταχυδρόμος!
Ταχυδρόμε μου εμείς δε χανόμαστε. Πότε στο Λονδίνο, πότε στην Καλαποθάκη, πότε στην Πυλαία θα τα λέμε σίγουρα. Εχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστα μας και ένα σκοπό. Να αλλάξουμε την αγαπημένη μας πόλη. Δειλά δειλά ξεκινήσαμε.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:11 μ.μ.
@Glayki
Γλαύκη μου καλησπέρα,
Μα και όταν άνοιξα το blog ήμουν ερωτευμένος, ποτέ δεν παραμέλησα την κοπελιά για να περάσω το χρόνο μου στον υπολογιστή. Σίγουρα πάντως ο χρόνος για άλλα πράγματα θα αυξηθεί.
Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Γλαύκη. Ξέρεις κι εσύ πόσο σε εκτιμώ. Να είσαι καλά και δε θα χαθούμε.
Τα φιλιά μου!
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:11 μ.μ.
@ΗΩΣ
Γεια σου Ηω,
Τώρα πλέον είναι αργά. Εγραφα, έγραφα, έγραφα...περίμενα ένα σχόλιο, μια καλή κουβέντα, ένα χτύπημα στην πλάτη κάτι τέλος πάντων για επιβραβευση, αλλά εσύ τίποτα. Ούτε καν περνούσες. Ειδα και απόειδα και το κλείνω.
Σοβαρεύομαι. Τι εννοείς «...τί έχετε πάθει όλοι;» Δηλαδή με βάζεις στην ίδια μοίρα με «άλλους» που κλείνουν τα blogs τους; Δεν είμαι μια κατηγορία μόνος μου; Δεν ήμουν για σένα απλά ο Ενας, ο Μοναδικός, ο Τιτανοτεράστιος;
Ως εδω ήταν Ηω. Δεν είναι και λίγα τα 3,5 χρόνια. Γυναίκα να ήταν το blog θα με έδιωχνε, άντε στην καλύτερη να με κρατούσε μόνο ως back up για το sex. Να είσαι καλά και θα τα ξαναπούμε στη Σαλονίκη.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:11 μ.μ.
@ΚΩΣΤΑΣ ΒΛΟΥΤΗΣ
Γεια σου Κώστα και καλή εβδομάδα και σε σένα.
NdN είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:12 μ.μ.
Τώρα που άρχισα να σε διαβάζω αποχωρείς;!
Όπως και να έχει σου εύχομαι να επανέλθεις!
Να είσαι πάντα καλά και να διατηρήσεις τη ξεχωριστή προσωπικότητά σου που όλοι εδώ -όπως φαίνεται άλλωστε!-έχουν εκτιμήσει πολύ!
Besixdouze είπε... 25 Ιανουαρίου 2011 10:32 μ.μ.
Επανέρχομαι για τις απαραίτητες διευκρινίσεις:
μας ξέρεις εμάς τους νεοσσούς της ακαδημίας τι φλέξιμπλ που είμαστε, μας προετοιμάζουνε για το ρηαλ θινγκ! Συνεπώς εξυπακούεται πως θα βρω τον χρόνο :)
Επίσης απ' ό,τι φαίνεται θα μου γλιτώσεις και το ταξίδι για τη Γλασκώβη αν έρθεις από Εδιμβούργο :Ρ
Θα σε περιμένουμε λοιπόν κι εκεί κι εδώ κι όσο για το μαυροζούμι... άντε τι να σε κάνουμε!
latecomer είπε... 26 Ιανουαρίου 2011 2:04 π.μ.
Καποιες στιγμες το μυαλο θελει να κανει τις διακοπες του.Χαλαρωση,spa,καινουργιες εικονες και ολα αυτα που μας φορτιζουν να τα διαγραψουμε.Δεν ειμαι φανατικη αναγνωστρια των μπλογκς ,ομως μεσα απο τα κειμενα σου ταξιδευα και εγω.Επαιρνα οχι μονο την μυρωδια απο το Λονδινακι αλλα και ολη την μαγικη ατμοσφαιρα που μονο ενας Νdn καταφερνει να στειλει.
Εις το επανιδειν λοιπον.
prasino liker είπε... 26 Ιανουαρίου 2011 11:28 π.μ.
καλή συνέχει Νίκο. Αυτό που με ενθουσιάζει πάντα στα κείμενά σου είναι το ευρύ φάσμα με το οποίο παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου. Τα λέμε!
fmotis είπε... 26 Ιανουαρίου 2011 11:31 μ.μ.
Νίκο να είσαι πάντα καλά !
Τα blog έχουν πεθάνει εδώ και καιρό πάντως !
may the force be with you.
fpboy είπε... 27 Ιανουαρίου 2011 3:07 μ.μ.
Σε περιμένω, φίλε μου.
thinks είπε... 27 Ιανουαρίου 2011 11:36 μ.μ.
χαίρομαι που κάπου σε είδα και τα λέγαμε ιντερνετικά
θα ανταμώσουμε ελπίζω ιντερνετικά
akrat είπε... 1 Φεβρουαρίου 2011 9:43 π.μ.
Ναι, χαμένο χρόνο δεν τον λες αλλά δυστυχώς ο ελεύθερος χρόνος έχει καταντήσει ...δυσεύρετος!
Χάρηκα για την e-γνωριμία και αν ποτέ τα βήματά σου σε φέρουν Αθήνα ...το skouliki ξέρει!
Εις το επανιδείν!!!
Radio Marconi είπε... 2 Φεβρουαρίου 2011 7:17 π.μ.
Απλά θα σου πω ότι το να γράφεις και απλά να διαβάζουν οι άλλοι, χωρίς να επισκέπτεσαι εσύ τα ιστολόγιά τους και χωρίς να απαντάς στα σχόλιά τους, δεν είναι απαραίτητα κακό. Κάποιος έρχεται σ'εσένα γιατί του αρέσει το πως γράφεις και δεν περιμένει απαραίτητα να τον επισκεφτείς κι εσύ.
Εγώ έχω και τέτοια ιστοσυμπεριφορά αρκετές φορές, ανάλογα με το χρόνο που έχω. Το ότι έχεις λιγότερες επισκέψεις έτσι είναι κάτι που δε σε ενδιαφέρει έτσι κι αλλιώς, ενώ η εκτόνωση που μπορεί να σου δώσει το γράψιμο δεν αντικαθίσταται με τίποτε. Ελπίζω να μην έχω προσβαλει τους αναγνώστες μου με το να μην απαντάω κάποιες φορές, αλλά αν τους έχω προσβάλει δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Απλά έτσι αισθανόμουν ή σε πολλές περιπτώσεις με κάλυπτε η άποψή τους.
Το blogging είναι και εκτόνωση, κι αν ποτέ θελήσεις να γράψεις να το κάνεις και, τουλάχιστος από εμένα, αλλά και από πολλούς άλλους όπως βλέπω, είσαι ελεύθερος και να μην απαντήσεις, και να μην επισκεφτείς άλλες σελίδες, και γενικά να κάνεις ό,τι αισθάνεσαι. Αυτό θα έλειπε άλωστε να έκανες ό,τι αισθανόματε εμείς!
Το blog αυτό ήταν και παραμένει ωραίο και φυσικά περιμένουμε κάποια στιγμή να μεγαλώσει κι άλλο. Στο Google Reader παραμένεις στα αγαπημένα, ενεργός, ή μή.
Ελπίζω κάποια στιγμή να τα πούμε εδώ, ή από κοντά!
Με τιμή.
H.P
Hellenic Potion είπε... 4 Φεβρουαρίου 2011 1:55 μ.μ.
@Besixdouze
Γεια σου Besixdouze,
Νομίζω πως έφτασε η ώρα. Εγραφα πολύ καιρό, αν και όχι αρκετά συχνά. Γνώρισα ενδαφέροντα πράγματα από τα blogs και πιστεύω οτι και πολλοί άλλοι έμαθαν από εμένα ιδιαίτερα από αναρτήσεις που μιλούσα για τη ζωη στο Λονδίνο και από τα κείμενα που εγραφα το πως παρουσιαζόταν η χωρα μας στις εφημερίδες του εξωτερικού.
Οσο για το τελευταιο που γραφεις, θα ηθελα να σου πω ότι με έχει εκπλήξει ευχάριστα. Πολλά παιδια, ακόμα και άνθρωποι που είχαμε «μιλήσει» ελάχιστα στα blogs, μου έστειλαν emails με ιδιαίτερα κολακευτικά σχόλια. Και αυτό είναι εξαιρετικά τιμητικό για εμενα.
Να είσαι καλά και... take care μιας και είσαι και στο Νησί.
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:09 μ.μ.
@latecomer
Φίλε μου Σκωτσέζε, όταν με το καλό προγραμματιστεί το ταξίδι θα σε ενημερωσω. Η καλύτερη αποχη είναι Ανοιξη-καλοκαιράκι για να έχει μεγάλη μέρα και να χαρούμε την πόλη. Μεγάλη χαρά να τα πούμε από κοντά και φυσικά η πρόσκληση ισχύει και για εσένα. Στο Λονδίνο όλοι έρχονται, δεν μπορεί εσύ να αποτελείς εξαίρεση.
Καλή συνέχεια στην ακαδημαική καριέρα! Ευχομαι και Head Professor!
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:10 μ.μ.
@prasino liker
Γεια σου Λικεράκι,
Στο είπα και άλλες φορές ότι η γνωριμία μου μαζί σου ηταν από τα καλύτερα πράγματα μου έχουν προσφέρει τα blogs. Σπάνια κάποιος συναντάει τόσο καλλιεργημένους και καλοσυνάτους ανθρώπους όπως εσύ και δεν το λέω καθόλου ως κοπλιμέντο.
Να είσαι καλά Λικεράκι και σίγουρα θα τα ξαναπούμε.
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:10 μ.μ.
@fmotis
Γεια σου Φώτη,
Σε ευχαριστώ για την παρέα τόσο καιρό. Εσύ με καταλάβαινες σε πολλά πράγματα επειδή και εσύ ζεις έξω από την πατρίδα εδώ και αρκετά χρόνια.
Ελπίζω και για σένα να πάνε ολα καλά! Καλή αρχή!
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:10 μ.μ.
@fpboy
Φίλε fp, να είσαι καλά. Νομιζω πως τα blogs δεν έχουν πεθάνει. Σίγουρα έχει μειωθεί η συμμετοχή, αλλά πάντα θα είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να μοιραζόμαστε τις απόψεις μας.
Να περνάς καλά κάθε μέρα, εκτός από αύριο το απόγευμα φυσικά που θα μας έρθετε στην Τούμπα! :))
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:14 μ.μ.
@thinks
Δημήτρη είναι σιγουρο ότι κάποια στιγμή θα έρθω από τα μέρη σου. Προηγείται σε λίγες μέρες ένα ταξίδι στην αγαπημένη μου Ρώμη και μετά θα κανονίσω και την επίσκεψη.
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:14 μ.μ.
@akrat
Φίλε akrat,
Πολλές φορές διαφωνήσαμε σε πολιτικό επιπεδο, αλλά ήσουν πάντοτε καλή παρέα.
Ευχομαι καλή συνέχεια και σε σένα!
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:14 μ.μ.
@Radio Marconi
Φίλε Marconi,
Είναι τεράστια αλήθεια και μάλιστα χτες το συζητούσαμε με φίλους σε ένα εστιατόριο. Ανάμεσα μας και μία κοπελιά που ανέβηκε να ψάξει διδακτορικό και μας έλεγε πόσο υπέροχο είναι το Λονδίνο, πόσα πράγματα θέλει να κάνει, πόσο χρόνο έχει ελεύθερο, αλλά και ότι χρειάζεται πολλά χρήματα. Οι περισσότεροι από εμάς πάλι είμασταν μετά τη δουλεια, και ψάχναμε να καταάβουμε πως έφυγε τόσο γρήγορα και αυτή η εβδομάδα!
Και εγώ χάρηκα για την e-γνωριμία και όταν κατέβω Αθήνα να χαρώ ειλικρινα πολύ να βρισκόμασταν!
Να είσαι καλά Marconi
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:14 μ.μ.
@Hellenic Potion
Γεια σου φίλε Hellenic Potion,
Νομίζω πως το έγραψα λίγο λανθασμένα στο κείμενο. Εχεις δίκιο, το να γράφεις και απλά να διαβάζουν οι άλλοι, χωρίς να επισκέπτεσαι εσύ τα ιστολόγιά τους και χωρίς να απαντάς στα σχόλιά τους, δεν είναι καθόλου κακό. Είναι ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνία απόλυτα κατανοητός και σε κάποιους ενδεχομένως να ταιριάζει απόλυτα. Στο κείμενο εννοούσα ότι αυτός ο τρόπος δεν ταιριάζει σε αυτό που είχα εγώ στο μυαλό μου όταν άνοιξα το ιστολόγιο. Εγώ το άνοιξα για να συζητήσω τις απόψεις τις δικές μου, αλλά και όσες άλλες έβρισκα ενδιαφέροντες. Ηθελα να μάθω, να αλλάξω απόψεις μέσα από τη συζήτηση ή να μετρήσω τα επιχειρήματα μου απέναντι σε κάποιον άλλο. Και δεν θα ήθελα να αλλάξω τρόπο γραφής και επικοινωνία μετά από 4 χρόνια.
Σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να πω ότι όποιος δεν κάνεια υτό που έχω εγώ στο μυαλό μου για το τι είναι το blogging προσβαλει τους αναγνώστες του ή τέλος πάντων όποιους συμμετέχουν στη συζήτηση. Ηθελα να πω ότι αυτός ο τρόπος δεν ταιριάζει σε μένα. Ξεκίνησα διαφορετικά και δεν ήθελα να αλλάξει ύφος το ιστολόγιο μου.
Σίγουρα κάποια στιγμή θα τα πούμε και από κοντά. Βασικά θα τα λέγαμε σε λίγες μέρες μιας και πάω Ρώμη, αλλά τι να κάνουμε που έφυγες!
Να είσαι καλά φίλε και θα τα ξαναπούμε.
NdN είπε... 5 Φεβρουαρίου 2011 12:14 μ.μ.
NDN! ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΙΔΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ;;;;;
Ναι έχεις δίκιο, μπαίνουμε σε μια εποχή που όλοι έχουμε λιγότερο χρόνο και λιγότερη διάθεση για ανταλλαγή απόψεων διαδικτυακά. Συνέβη και σε μένα. Δεν είμαι όμως των...ριζικών λύσεων. Πιο καλά να αραίωνες, να έβαζες πότε πότε ένα από τα σπιρτόζικα κείμενά σου κι ας μην προλάβαινες να σχολιάζεις.
Θα μου λείψεις.Ελπίζω να μη χαθούμε.
gyristroula2 είπε... 26 Φεβρουαρίου 2011 8:17 π.μ.
να σου πω απλα πόσο χάρηκα που σε γνώρισα..και εδω μέσα και εκεί έξω.. ίσως γι αυτό δε στενοχωριέμαι τόσο με την απόφασή σου.. γτ ξέρω ότι τα σχόλια και την κριτική σου θα εξακολουθώ να την ακούω κι ας μην τη διαβάζω.. εις το επανειδήν λοιπόν!
pinelopi t. είπε... 2 Μαρτίου 2011 4:59 μ.μ.
Καλά, εσύ έφυγες νωρίς! Εγώ μόλις χθες ανέβασα την τελευταία ανάρτηση του Αρατε Πύλας: Κυρίες και κύριοι, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ σας! 'Η αλλιώς: αποχαιρετισμός στα όπλα... http://aratepylas.blogspot.com/2011/04/blog-post.html
Στέλιος είπε... 5 Απριλίου 2011 7:00 μ.μ.
Που είσαι βρε Nicola di Napoli???
Είπαμε...μα εσύ έριξες μαύρη πέτρα ντε...
Ηθελα να καταθέσω τις ευχές μου για τις επόμενες ημέρες.
Να περάσεις καλά (στην πατρίδα?)
Φιλιά πολλά
dyosmaraki είπε... 16 Απριλίου 2011 1:19 μ.μ.
Δημοσίευση σχολίου